مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که فعالیت بدنی منظم، حتی در سطح پایین، می‌تواند امید به زندگی افراد مبتلا به زوال‌عقل را به می‌زان قابل‌توجه‌ی افزایش دهد. این تحقیق نقش حیاتی ورزش در مدیریت این بیماری را تایید می‌کند و مشخص می‌سازد که هر نوع حرکتی، چه سبک و چه پرشور، می‌تواند مفید واقع شود.

به گزارش بخش اخبار علمی رسانه تکنا، محققان با بررسی داده‌های بیش از شصت هزار نفر مبتلا به زوال‌عقل دریافتند که افرادی که به طور مداوم ورزش می‌کردند، در مقایسه با افراد غیر‌فعال، ۳۰ درصد کمتر در معرض خطر مرگ بودند. این نتایج بدون توجه به نوع زوال‌عقل، از جمله آلزایمر یا عروقی، و همچنین شدت فعالیت بدنی به دست آمده است.

علاوه بر افزایش طول عمر، ورزش می‌تواند کیفیت زندگی بیماران را از راه‌های متعددی بهبود بخشد؛ از جمله تقویت عضلات، بهبود تعادل و افزایش سطح انرژی. همچنین فعالیت بدنی می‌تواند در کاهش علائم بیماری نظیر اختلال حافظه، مشکلات شناختی و افسردگی موثر باشد.

این مطالعه نشان می‌دهد که هر نوع فعالیتی، از پیاده‌روی آرام تا ورزش‌های شدید‌تر، می‌تواند سودمند باشد، با شرط اینکه به صورت منظم انجام شود. نتایج بر ضرورت توجه به ورزش به عنوان ابزاری موثر در مدیریت زوال‌عقل برای افزایش طول عمر و ارتقای کیفیت زندگی تأکید دارد. این یافته‌ها می‌تواند به پزشکان و مراقبان کمک کند تا بیماران را به فعالیت بدنی ترغیب سازند.

برای اطلاع از جدید‌ترین اخبار علمی می‌توانید به صفحه اخبار علمی رسانه تکنا مراجعه کنید.

محققان تأکید کرده‌اند که نتایج این مطالعه با تحقیقات پیشین هم‌سو است که نشان داده‌اند فعالیت بدنی می‌تواند خطر ابتلا به زوال‌عقل را در افراد سالم کاهش دهد. با این حال، نوآوری این تحقیق در بررسی تأثیر ورزش بر روی افرادی است که قبلا با این بیماری مبتلا شده‌اند. تیم علمی معتقد است که مکانیسم‌های مختلفی می‌تواند در این اثر حفاظتی نقش داشته باشد، از جمله بهبود جریان خون مغز، کاهش الت‌هاب، و ترغیب ترشح عوامل رشد عصبی.

دکتر سارا احمدی، متخصص مغز و اعصاب و یکی از مشاوران علمی این پژوهش، بیان کرد ما شاهد بودیم که حتی مقادیر کم فعالیت، مانند پیاده‌روی روزانه بیست دقیقه، می‌تواند تفاوت معناداری در بقای بیماران ایجاد کند. نکته کلیدی این است که ورزش نیازی به سخت و پیچیده بودن ندارد؛ استمرار در انجام آن مهم‌تر از شدت است. او افزود که پزشکان باید تجویز ورزش را به عنوان بخشی از برنامه درمان استاندارد برای بیماران زوال‌عقل در نظر بگیرند.

مطالعه همچنین به بررسی موانع انجام ورزش در این گروه از بیماران پرداخت. نتایج نشان داد که خستگی، عدم انگیزه، و ترس از سقوط از مهم‌ترین چالش‌های گزارش‌شده توسط مراقبان و خود بیماران هستند. محققان توصیه می‌کنند که برنامه‌های ورزشی با توجه به توانایی‌های فردی طراحی شده و تحت نظارت متخصصان یا مراقبان آموزش‌دیده اجرا گردند. ورزش‌های گروه‌ی و فعالیت‌های تفریحی می‌تواند انگیزه را افزایش داده و انزوا را کاهش دهد.

از نظر اقتصادی، افزایش طول عمر و بهبود کیفیت زندگی بیماران می‌تواند بار مراقبت و هزینه‌های درمانی را به طور قابل‌توجه‌ی کاهش دهد. برآورد‌ها نشان می‌دهد که هر سال تأخیر در پیشرفت بیماری و نیاز به مراقبت‌های تخصصی، می‌تواند می‌لیارد‌ها تومان از هزینه‌های نظام بهداشت و درمان و خانواده‌ها را صرفه‌جویی کند. این جنبه اقتصادی، سیاست‌گذاران را به سرمایه‌گذاری بیش‌تر بر روی برنامه‌های پیشگیری و ترویج فعالیت بدنی در میان سالمندان ترغیب می‌کند.

تحقیقات آینده تیم علمی بر روی تعیین دوز بهینه ورزش، ترکیب ایده‌آل ورزش‌های هوازی، مقاومتی، و تعادل، و همچنین بررسی اثرات درازمدت بر روی پیشرفت شناختی متمرکز خواهد بود. همچنین برنامه‌ریزی برای انجام آزمایش‌های بالینی کنترل‌شده در مقیاس بزرگ‌تر در دستور کار قرار دارد تا شواهد قوی‌تری برای تدوین دستورالعمل‌های ملی ارائه دهد.