در سال ۱۹۳۶ می‌لادی، کشف یک شیء شگفت‌انگیز در نزدیکی بغداد، عراق، جامعه باستان‌شناسی را به چالش کشید. این شیء که به باتری بغداد شهرت یافت، از یک ظرف سفالی، یک لوله مسی و یک می‌له آهنی تشکیل شده بود و ساختار آن شباهت زیادی به یک باتری اولیه داشت.

از زمان کشف، نظریه‌های مختلفی درباره کاربرد این شیء مطرح شده است. برخی محققان معتقدند که این دستگاه یک باتری اولیه بوده و برای آبکاری فلزات یا اهداف پزشکی به کار رفته است. وجود مواد رسانا مانند مس و آهن به همراه احتمال استفاده از یک مایع اسیدی به عنوان الک‌ترولیت، این فرضیه را تقویت می‌کند. در مقابل، گروه‌ی دیگر می‌گویند که این ظرف برای نگهداری متون مقدس یا اشیاء باارزش مورد استفاده قرار گرفته و ماهیت دینی داشته است.

با وجود تنوع نظریات، ابهامات زیادی همچنان بر سر ماهیت و کاربرد باتری بغداد باقی مانده است. هیچ مدرک مستند و قاطعی وجود ندارد که ثابت کند مردم باستان از فناوری الک‌تریسیته به شکل گسترده‌ای آگاه بوده‌اند. ساختار این شیء به گونه‌ای است که می‌تواند به روش‌های گوناگون تفسیر شود و تا به امروز نمونه‌ای مشابه در سایر نقاط جهان کشف نشده است.

محققان با ساخت نمونه‌های شبیه‌سازی شده از باتری بغداد سعی کرده‌اند کارکرد آن را بررسی کنند. برخی از این آزمایش‌ها نشان داده که این دستگاه می‌تواند جریان الک‌تریکی ضعیفی تولید کند، اما این امر به معنای استفاده قطعی از آن به عنوان باتری در دوران باستان نیست. باتری بغداد همچنان یکی از بزرگ‌ترین معما‌های باستان‌شناسی محسوب می‌شود و با وجود تحقیقات فرا‌وان، هنوز نمی‌توان با قطعیت درباره کاربرد اصلی آن اظهار نظر کرد.

این کشف نشان می‌دهد که تمدن‌های باستانی ممکن است به دانش و فناوری‌هایی دست یافته باشند که فرا‌تر از تصور ما از توانایی‌های آن‌ها است. باتری بغداد گواه‌ی بر تلاش انسان از دیرباز برای ذخیره و بهره‌برداری از انرژی است. از آن زمان تا امروز، فناوری باتری پیشرفت‌های چشمگیری داشته و از باتری‌های اولیه ساخته شده از مواد طبیعی تا باتری‌های لیتیوم-یونی مدرن که در همه جا کاربرد دارند، هر نسل کارآمد‌تر و قدرتمند‌تر شده است. برای اطلاع از جدید‌ترین اخبار علمی می‌توانید به صفحه اخبار علمی رسانه تکنا مراجعه کنید.