پژوهشگران برای نخستین بار گاز گوگرد آزادشده از گونه‌های حیات اقیانوس‌ها را محاسبه کرده‌اند و متوجه شده‌اند این گاز اقلیم زمین را به‌ویژه در نیم‌کره جنوبی بیش‌تر از پیش‌بینی‌های قبلی خنک می‌کند. اقیانوس‌ها نه‌تنها گرمای خورشید را جذب و توزیع می‌کنند، بلکه گاز‌هایی تولید می‌کنند که ابر‌ها را روشن‌تر می‌سازند و در نتیجه نور بیش‌تری به فضا منعکس می‌شود.

تیمی از دانشمندان در مؤسسه علوم دریایی و مؤسسه شیمی فیزیکی بلاس کابررا در اسپانیا و دانشگاه آنگلیای شرقی در انگلستان گاز متان‌تیول (CH₃SH) را مورد بررسی قرار داده‌اند. پیش از این به این گاز دقت نمی‌شد؛ زیرا شناسایی آن بسیار دشوار است و بیش‌تر در اقیانوس‌های سرد آزاد می‌شود، در حالی که داده‌های موجود بیش‌تر از آب‌های گرم جمع‌آوری شده بود.

یافته‌های این دانشمندان یکی از مهم‌ترین نظریه‌ها درباره نقش اقیانوس‌ها در تنظیم اقلیم زمین را دگرگون می‌کند. بر اساس این نظریه، پلانکتون‌های می‌کروسکوپی موجود در سطح اقیانوس‌ها گوگرد را به صورت گاز دی‌متیل سولفید آزاد می‌کنند که پس از ورود به اتمسفر اکسید شده و به صورت ذرات معلق آئروسل در می‌آید.

آئروسل‌ها بخشی از تابش خورشید را به فضا بازمی‌گردانند و گرمایی که در زمین باقی می‌ماند را کاهش می‌دهند. اثر خنک‌کننده این ذرات زمانی که در شکل‌گیری ابر‌ها نقش داشته باشند، تشدید می‌شود.

تأثیر گوگرد آزادشده از اقیانوس‌ها بر اقلیم زمین

پژوهشگران می‌گویند کار آن‌ها درک ما از تنظیم اقلیم را تغییر می‌دهد؛ زیرا اثری ترکیبی را مطالعه کرده‌اند که پیش از این نادیده گرفته می‌شد. این تحقیق اهمیت آئروسل‌های گوگردی برای زمین را مشخص می‌کند. دانشمندان می‌دانستند اقیانوس‌ها متان‌تیول آزاد می‌کنند، اما نمی‌دانستند چه مقدار متان‌تیول در کجا آزاد می‌شود. از این رو از تأثیر گسترده این گاز بر اقلیم زمین بی‌خبر بودند.

مدل‌های شبیه‌سازی اقلیم تأثیر تابش خورشید در اقیانوس جنوبگان را بیش‌تر از واقعیت برآورد می‌کنند؛ زیرا نمی‌توانند ابر‌ها و آئروسل‌ها را به خوبی شبیه‌سازی کنند. یافته‌های مطالعه اخیر دقت مدل‌ها را افزایش داده و شکاف بین آن‌ها و واقعیت را کاهش می‌دهد.

دانشمندان پیش‌تر فکر می‌کردند پلانکتون‌ها تنها دی‌متیل سولفید آزاد می‌کنند، اما اکنون می‌دانند این موجودات متان‌تیول نیز ترشح می‌کنند. بدین ترتیب راهی یافته‌اند تا مکان، زمان و می‌زان متان‌تیول منتشرشده در اتمسفر را به صورت کمی و در مقیاس جهانی تعیین کنند.

بنابراین، پژوهشگران می‌توانند ابر‌های اقیانوس جنوبگان را بهتر شبیه‌سازی کنند و تأثیر خنک‌کننده آن‌ها را واقع‌گرایانه‌تر نمایش دهند.

دانشمندان داده‌های موجود درباره متان‌تیول تولیدشده در آب‌های شور، در اقیانوس جنوبگان و سواحل مدی‌ترانه را گردآوری و با دمای آب دریا‌ها مرتبط کردند. نتایج نشان داد متان‌تیول گاز‌های گوگردی آزادشده از اقیانوس‌ها را ۲۵ درصد افزایش می‌دهد و در اقلیم زمین نقشی قابل‌توجه دارد.

افزایش ۲۵ درصدی شاید زیاد به نظر نرسد، اما متان‌تیول بسیار بهتر از دی‌متیل سولفید اکسید شده و آئروسل می‌سازد؛ در نتیجه تأثیر خنک‌کننده آن بیش‌تر از دی‌متیل سولفید است.

دانشمندان به این نتیجه رسیدند که گوگرد آزادشده از اقیانوس‌ها در نیم‌کره جنوبی که سطح آبی بیش‌تری دارد و فعالیت‌های انسانی در آن کمتر است، تأثیر خنک‌کننده بیش‌تری دارد.

پژوهشگران نتایج تحقیق خود را در ژورنال <a href="https://www.science.org/doi/۱۰.۱۱۲۶/sciadv.adq2465" target="_blank" rel="noreferrer noopener nofollow" منتشر کرده‌اند.